Egmond-Pier-Egmond, de strandrace der strand races. Voor de 4e keer sta ik aan de start, voor het eerst als inwoner van de Egmonden. Afgelopen week regende het voorspellingen, storm, wind, regen: zou ie wel doorgaan?

En hij gaat door: pang daar klinkt het startschot. Op de boulevard is het wel even spannend. Ik ga niet te hard door de bochten met m'n gladde en zachte strandbanden. Ik zak naar achter waardoor ik snel van mijn fiets moet bij de strandopgang. Even rennen door een haag van mensen, cool.
Vervolgens spring ik rap op de fiets, het strand is smal, de wind is loei hard. Snel zit ik in de tweede damesgroep en heel snel in de eerste. Het strand is lastig, ik rijd helemaal links in de waaier waardoor ik moet oppassen voor het mulle zand en de autosporen.

Wanneer zullen de mannen komen? Vlak voor Castricum worden we ingehaald, nu wordt het echt racen. Inmiddels giet het van de regen, niet normaal. Ik hoor veel aanmoedigingen 'kom op Jolindaaa' ,
eigenlijk ben ik heel nieuwsgierig wie daar allemaal staan maar ik houd mijn focus. Dat is nodig ook want door de windstoten schieten we naar links, het publiek springt achteruit.

Natte sokken, natte zeem, ik mis mijn ruitenwissers op m'n bril. Ik wil hem niet afzetten want ik ben bang voor mijn lenzen. Ik zie het juiste spoor niet meer, los uit de groep, schiet van links naar rechts. Op een gegeven moment schreeuwt iemand 'jee waar ben jij mee bezig'. Ik besluit toch mijn bril af te zetten, dan maar zere ogen.

Tot de pier rijd ik afwisselt alleen, weer even in een groep, en weer alleen. De wind staat vrij west waardoor ik niet achteruit geblazen wordt, dat scheelt! Bij Wijk aan Zee rijden we door het water, ik was toch al nat. Vlak voor het keerpunt zit ik bij teammaatje Michiel in de groep, hij neemt tactisch over waardoor ik niet op kop kom, bedankt! Het keerpunt is goed te doen, wel even bijten want de kramp schiet ik mijn kuiten.

Dan weer terug naar Egmond. Weer rijd ik af en toe in een groep, dan weer even alleen. Ik probeer mijn tempo te houden want ik wil niet ingehaald worden door andere dames ;-). Bij Castricum krijgen we het rondje parkeerplaats voorgeschoteld. Ik ben voorzichtig met rennen want ik zit weer tegen kramp aan, dan maar een beetje op m'n hakken rennen. Ik word weer ontzettend aangemoedigd, vang een glimp op van mijn moeder, lach even en dan als een speer naar Egmond aan Zee.

Het lukt me niet om lang aan te pikken bij een groep. Tempo houden Jolin! Op het laatste stukje strand haal ik teamgenoot Robert in, die zit helemaal stuk. Ik geef nog een brul 'zet 'm op!'. Vervolgens het strand af, ik ren weer op m'n hakken, er lijkt geen einde aan te komen pff. Dan op de fiets richting de boulevard en finishen, I did it! #9e :-)