Beach battle Wijk aan Zee,

De naam zegt het al: het wordt een strijd! Met heel wat gele rijders Flexwinkel powered by Maronne aan de start gaan we de strijd der elementen aan: het zand, de wind en de regen (en onze concurrenten natuurlijk!).

De organisatie heeft zijn best gedaan om er een echte battle van te maken. De start is in het mulle zand. Ons damesteam is compleet: ikzelf, Eline en Nienke. Wij staan in het eerste startvak tussen de eerste mannen (en vrouwen). Ik voel me een beetje bezwaard tussen die snelle mannen, zal ik ze niet in de weg zitten? Niets is minder waar, het eerste stuk is rennen. Ik houd prima mijn plekje en ontwijk nog wat crashes. Na een meter of 300 spring ik op mijn fiets, grote blad erop en gaan! Gelukkig is de groep wat uitgerekt en krijgen we wat ruimte.

Dan komt de eerste hindernis: de eerste keer het strand af. Ik gooi hem op zijn kleine blad en spring van mijn fiets. Het is weer rennen. Vervolgens de (verharde) opgang van 18%. Ik probeer een poging te wagen om op mijn fiets te springen, maar hij staat te zwaar en het is te druk. Boven gekomen spring weer op mijn fiets. Maar dat is voor korte tijd, er liggen een stuk of 5 hindernissen van stro balen, de eerste kan ik tussendoor slingeren. Vervolgens moet ik echt van mijn fiets. Na de hindernissen keren we het strand weer op.

'Dit kun je, en heb je vaak genoeg geoefend!' Daar vliegt teamgenoot Alexander me voorbij. Ik ben hem bij deze opgang (Heliomare) meerdere keren tegengekomen tijdens het trainen. Hij heeft gelijk, ik kan het! De plaat gaat erop, en ik schiet door het mulle zand, ik ga helemaal naar rechts precies op 2 mannen af die vallen. En neeee daar lig ik ook. Gelukkig valt het zand zacht.

Nu is het beulen, richting de Pier van Wijk aan Zee. Pal tegen wind. Het lijkt wel een zandstorm. Ondertussen merk ik ook dat het regent. Het zand plakt lekker overal aan vast. Ik klamp me in een groepje tot de tunnel die we bij de start/finish passeren. Ik besluit rechts te gaan, er zit een ongeduldige man achter me. Ik wurm me door het mulle zand maar dan geeft die man achter me een zetje, daar lig ik weer.... Snel pak ik m'n fiets en zet ik hem voor die ongeduldige man, 'dan wacht jij ook maar'.

Na de hindernis zit het hart in mijn keel. Ik moet zorgen dat ik in een groepje kom. Gelukkig kan ik een gaatje dicht rijden en zit in uit de wind. Bij de keerlus in Wijk aan Zee wordt onze behendigheid weer op de proef gesteld. Gelukkig kan ik blijven fietsen! Ik heb nu wel door dat ik mijn eigen weg moet zoeken, ze vallen bij bosjes.

Terug naar de finish gaat de plaat erop, wat een wind in de rug. Teamgenoot Ramon komt me voorbij, ik probeer aan te pikken. Hij heeft het gas er flink op, wacht 2x op me. Ik schreeuw dat hij door mag rijden, ik red me wel. Voor de wind probeer ik te herstellen voor de volgende hindernis zich aandient, de brug bij de finish. Ondertussen weet ik mijn tactiek: gas eraf, op kleine blad, en eigen spoor zoeken. Ik kom fietsend op de rijplaten, vervolgens weer het mulle zand onder de finishboog door. Nog maar 3 ronden....

In de ronden die volgen realiseer ik me, dat ik iets van 8e dame moet liggen. Dat geeft mij moed. In de stukken tegen wind probeer ik zoveel mogelijk een wiel op te zoeken. Ik val niet meer, spring van mijn fiets als een echte veldrijder, ik kan het wel!

De laatste stukken tegen wind heb ik een goed wiel gevonden. Hij moedigt me zelfs aan. De laatste keerlus bij de Pier zie ik teammaatje en schoonzus Eline voor me, dat geeft nog wat energie. En ga haar voorbij en roep nog even 'zet 'm op Elinnn', we keren, grote blad gaat erop en we racen richting de finish.

Na de finish heb ik geen idee hoeveelste ik ben geworden, ik gok 8e. Maar thuis zie ik dat ik 6e ben, Eline 7e en Nienke 9e. Ik ben erg tevreden, op naar de volgende races!