EK/NK Duathlon lang Powerman Horst 10-60-10km

“Powervrouwen”

Liggend op de bank met een voet in het gips op dinsdagochtend schrijf ik dit wedstrijd verslag over misschien wel de gaafste wedstrijd van het seizoen 2015.

Normaal zou ik op dinsdagochtend eerst Noor en Niek naar school brengen om daarna te gaan trainen met de meiden van DTC een duurloopje en daarna een duik in het chloor voor een zwemtraining van een km of vier. Nu op de bank met een pijnlijk lijf en denk verlangend aan de normale dinsdagochtend, of zoals vandaag de dag dat de meiden bij Selma op kraambezoek zijn die een prachtige zoon heeft gekregen. Misschien is Selma haar lijf ook nog pijnlijk van de bevalling, hoewel….ze is ook zo’n powervrouw van mijn triathlon club DTC. Karen zal ook wel een pijnlijk lijf hebben van de marathon Rotterdam hoewel….de euforie van de finish halen de pijn verlicht. Mijn lijf heeft Karen perfect geprepareerd voor de wedstrijd van afgelopen zondag, haar handen hebben mijn gevoelige hamstrings wedstrijd klaar gemaakt.

Een wedstrijd die zomaar twee weken terug bij mij op de planning kwam. Een wedstrijd die ik altijd al in mijn hoofd had om ooit eens te doen. Een wedstrijd in een wedstrijd. Een EK en NK. Ik was fit en goed uit de wintertriathlons gekomen dus waarom niet meedoen. Na wat aanpassingen in het trainingsschema van coach Eric van der Linden zou het werkelijkheid worden.

Het contact met bondscoach Armand van de Smissen was meteen goed. Bij de NTB bond wordt door Marloes de inschrijving en een pakkie geregeld. En als ik op FaceBook een bericht van Nynke zie die mij en Laura feliciteert met onze deelname aan het EK ga ik maar eens op de startlijst kijken. En zie mijn naam ertussen staan en denk wow!

Voor thuis wordt het logistieke plan bedacht en uitgevoerd en zo zitten Jeroen en ik op zaterdagochtend in een volle auto richting Horst en ja dat is niet dichtbij. Ik voel me blij, lekker samen op stap. Het is zo mooi als je eenzelfde passie voor sport hebt.

Verzamelen bij de PTC Plus in Hegelsom een opleidingscentrum voor dierhouderij, goh het lijkt wel een schoolreisje, of een trainingskamp van de schaatsselectie van de ijsbaan Haarlem, van heel lang geleden… Ik voel me weer jong, of zal dat vorm zijn? We ontmoeten toppers uit de duathlon selectie, namen die ik wel in uitslagen lees zoals Jorik van Egdom, Joep Staps, Alexander Picard, Thijs Wiggers, Caimin Stevens, Peter Res Teun van der Meulen hmm ik voel me in ene wat ouder… oh en topper Dirk Wijnalda, gelukkig ga ik me weer jong voelen en opgewonden als een klein kind.

Er zijn ook meiden waar ik respect voor heb…Jony Heerink, Marina van Dijk, Jessica Oosterlo, Miriam van Rijen Stefanie Bouma en DTC clubgenoot powervrouw Laura Hak.

Bij de inschrijving gaat alles wel erg officieel zonder pasje, licentie, polsbandje, nummer kom je nergens. Voor we de zaal ingaan voor de briefing hoor ik clubgenoot Hans Bader roepen; Eline oranje staat je goed! Zo te zien heeft Hans er ook zin in, in vorm, en hij voelt zich misschien ook weer jong.

De briefing is in het Engels zit ik weer op de middelbare school? Na de briefing gaan we met de selectie het fietsparcours en het loop rondje verkennen. Het is een mooi rondje met regelmatig wat bochten die goed te doen zijn en wat ik fijn vind af en toe even uit het zadel. Het looprondje om een watertje heen ala Geestmerambacht onverhard, ik voel me helemaal thuis. Weer terug naar onze slaapplek ga ik een uurtje op bed liggen en voel me prof. ’s Avonds nog een heuse pastaparty in het parkhotel Horst wat het epicentrum van het EK is. Met mooie wc’s, wat morgenochtend lekker zal zitten…Weer terug bij de PTC gaan we op tijd slapen om 22u is het helemaal stil in het gebouw, en dat was wel anders op schoolkamp.

Ik slaap heerlijk, goed matras en de vertrouwde trage zware ademhaling van Jeroen op de achtergrond. Zes uur wordt ik fris en fruitig wakker het is vandaag de dag van de wedstrijd in de wedstrijd. En heb er zin in! Ontbijten met elkaar, met ieder zijn eigen menu, de een heeft pasta meegesmokkeld van de party gisteravond, in een bakkie van het tankstation om de hoek, een ander houdt het bij brood. Ik ontmoet dan ook aan het ontbijt Miriam van Rijen een topmarathon loopster, ik ben onder de indruk, ze schrijft voor het maandblad Losse Veter, zal ik haar handtekening vragen denk ik nog…het blad ligt naast mijn kussen in onze slaapkamer. Nee dat zal misschien haar voorbereiding verstoren. Met Armand en Juul die hem assisteert nog even de voeding doorgenomen. En ben er klaar voor.

We gaan richting het Parkhotel en meteen inchecken bij het parcferme, moet nog even op de foto. De man die de foto maakt grapt in het Engels wat over nice job als ie een foto van mijn achterkant maakt. Alles zet ik klaar en ben niet zo blij met het hek waar mijn fiets in moet geplaatst, dat had wel wat professioneler gemogen. Dan zie ik clubgenoot Her Tesselaar die er ook zin in heeft. Het lukt om mijn fiets zo in het hek te krijgen dat ie niet zo beschadigd, de Engelsman die naast me staat heeft de fiets andersom. Jeroen houdt mijn fiets en spullen in de gaten als ik ga warm lopen, door zo’n grappenmaker naast je kan het zijn dat je helm bijvoorbeeld niet meer op het stuur startklaar ligt maar op de grond. Oh nog Duke tape vergeten voor de gelletjes, Jeroen gaat naar de auto het halen en ik ga met Marina een rondje warming uppen, plassen in de bosjes en praten over zenuwen. Ik voel me rustig heb de normale wedstrijdspanning, wel voel ik dat mijn rechtervoet wat stijf is, wat sprintjes nog doen dan wordt het wel soepeler. Dan zie ik Laura. nog even een succes wens en we zeggen het Noord-Hollands duo is er klaar voor! Mijn jasje uit, pakkie wordt dichtgeritst door Armand. Met Lau nog even op de foto bij Eric haar man. We worden een voor een voorgesteld aan het publiek en dan is het racetime!

Sta redelijk vooraan tussen een nerveuze springende tengere kleine Française en Zwitserse, coole muziek knalt door de boxen ik wip mee op de beat, zie Armand staan en die beweegt ook op de beat ik lach en geniet straks lossssss denk ik. Knal, het startschot we racen weg alsof het de honderd meter op de olympische spelen is. Hoor Armand roepen; laat je niet gek maken! Ik kom al snel in een lekker ritme. Miriam loopt vooraan mee, jeetje wat kan die hard rennen. Dan komt Marina me voorbij, niet veel sneller ik besluit niet mee te gaan en in mijn eigen ritme te blijven. Na twee rondjes zie ik Jeroen staan in de verzorging zone, hij roept dat ie geen voeding aan mag geven, stukje verderop staat assistent coach Juul klaar met mijn flesje. Neem wat slokken, nog twee rondjes dan zit de eerste tien erop. Mijn rechtervoet voelt niet fijn ik kan niet lekker afzetten en afwikkelen, maar negeer het, het is tenslotte niet pijnlijk. Zie dat mijn loopvoorsprong op Laura iets groter wordt en besluit dit tempo te houden als ik het piepje van mijn horloge hoor en kijk zie ik 4:30 hmm das niet echt hard denk ik, later hoor ik hem nog een keer en kijk 4:17 och ik had een lekker ritme dus prima denk ik. De wissel gaat goed schoenen snel uit, helm op en rennen, oei wat een rot ondergrond voelt niet fijn aan mijn voet. Eerst maar es op die fiets springen voeten in de schoenen en dan zie ik een hek voor me, iemand van de vele vrijwilligers schreeuwt; man dat kan niet en ik zie het hek weer terug gaan ze wilden vlak voor me oversteken gelukkig heb ik nog geen gang.

De eerste ronde fietsen, ik zie clubgenoten Carly en Rop langs het parcours zwaai naar ze en lach wat gaaf dat ze zijn gekomen om te supporteren! Jeroen staat op twee punten langs het parcours aan te moedigen en ze fietsen allemaal heen en weer. Erik Klepper staat er ook en maakt foto’s en roept. Het ritme en goede cadans krijg ik pas in de tweede ronde, Armand staat te roepen dat ik een half minuutje achter Miriam zit, he hoe kan dat nou? Even later fiets ik haar voorbij roep nog kom op, maar het tempoverschil is groot en ben er al voorbij als ik roep dus dat zal ze wel niet gehoord hebben. Het begint ook drukker op het parcours te worden met de snelle mannen dus opletten want op styeren staat bij deze wedstrijd vijf minuten stil staan in de panaltybox, als ze me inhalen met soms niet veel tempo verschil zou het zomaar op styeren lijken dus op de afstand letten.

Dan ga ik de derde en laatste fiets ronde in en heeft Laura me nog niet ingehaald wat ik wel al had verwacht. Concentratie, focus, val de bochten aan niet remmen en weer aanzetten en die rotvoet waar af en toe kramp in schiet negeren spookt het in mijn hoofd.

Terwijl ik dit zit te schrijven stuur ik Karen een appje waar de foto blijft van die mooie baby die ze aan het knuffelen zijn, en vervloek de bank waar ik al de hele ochtend op zit….

Aan het einde van de laatste fietsronde komt Laura me voorbij, we moedigen elkaar even aan. En ik heb een spook erbij in mijn hoofd, bij blijven, niet te ver laten gaan en zie dat ze een beste plaat heeft staan. Ik heb een wat hogere trapfrequentie zie ik, en weer een spook erbij; hou het soepel trapt lekker. We gaan tegelijk wisselen, schoenen uit op de fiets en eraf jumpen het is een kolere stuk rennen op de sokken en oei wat doet dat zeer, ik loop steunend op mijn stuur hinkend naar dat rothek, nu moet ie er andersom in en dat vindt ik zonde want mijn stuur beschadigd zo…schoenen aan en rennen! Oef voelt niet fijn ik begin met de eerste loopronde achter het afgetrainde en lange lijf van mijn clubgenootje, ga er meteen vandoor, de bovenbenen verkrampen in het eerste lusje van het rondje, heb een tempo waarbij ik voel dat de kramp niet verergerd dus dit vast houden dan zakt het zo af denk ik, en negeer de nog steeds wat stugge afwikkeling in mijn rechtervoet. Na twee rondjes kak ik wat in, af en toe word ik aangemoedigd door snelle mannen die me inhalen in oranje pakkies ik probeer hun namen op hun kontjes te lezen maar kan me niet focussen op de letters, ik begin af te zien. Pak weer een flesje bij Juul aan. Ieder rondje staan de familie van Hans Bader, Erik, Carly en Rop me aan te moedigen en toe te schreeuwen, hoor speaker Wim van den Broek vertellen over boer Tom, ik denk aan de mooie tulpen van de paaspolderloop en aan boer Tom. En dan hoor ik Armand roepen; hou druk! En plots is daar de focus weer, ik ben terug en ga de laatste rondje in, en lig op koers voor zilver maar moet wel door blijven lopen want Miriam komt weer op stoom met het lopen en denderd als een sneltrein door.

Dan zie ik de finish boog en mag eindelijk naar links af slaan, de rode loper ligt al uit.. druk mijn klokkie in hehe ben er, en tweede op het NK! Ik zie jurylid Kitty van Bloois, de vorige dag nog zei ze; bij de finish zie je me, ze is ook de eerste die ik weer scherp kan zien. En zo correct als ze is verteld ze me dat ik in de buurt moet blijven voor de huldiging. Nou dat klinkt als muziek in mijn oren en land weer op aarde. Dan zie ik Carly staan en Rop omhels ze strompelend hang ik over het hek, Jeroen komt aangelopen en kijkt trots uit zijn ogen en ik krijg een zoen. Dan ga ik wat drinken, praat na, lachen gaat nog als een boer met kiespijn, en dat komt door de pijn in mijn voet die ik steeds erger ga waarnemen en begin mank te lopen. De huldiging is prachtig, mooi dat volkslied, het zonnetje schijnt fijn en kan weer lachen. Denk aan Niek en Noor die zich vermaken bij opa en oma, zonder al die hulptroepen zou ik niet zo kunnen sporten, hmm worden mijn lenzen nu weer wazig…ik kijk vooruit en zie Jeroen op het balkon van het hotel staan, wat heeft mijn meesterknecht zich weer ingezet dit weekend voor mij. Carly en Rop zwaaien, ik zwaai terug en toon trots het zilver om mijn nek.

Hoor nu het bliepje van mijn telefoon Karen appt een foto van haar dochter Meike die de prachtige Mink van Selma vast houdt, oh wat lief en klein…

Het was een prachtige huldiging, op naar het parcferme om de spullen weer te verzamelen en officieel uit te checken. Ik ga fietsend naar de auto, lopen lukt niet meer. Op onze kamer trek ik mijn schoen uit, oei hij begint meteen dik en rood te worden. Zittend op mijn bed naar mijn voet starend komt de DTC groeps app tot leven Talisa vraagt EN??? Ik breng verslag uit en vraag om advies aan de meiden over mijn voet, stuur een foto ervan, en hoor van de ervaringsdeskundigen dat ik er meteen naar moet laten kijken…Dus bel ik in Horst de huisartsenpost Alkmaar, om half zes kunnen we terecht het is drie uur dus pakken en vertrekken. Onderweg naar de auto kijken verschillende selectie leden belangstellend naar mijn gehink en voet. Ze wensen me oprecht sterkte en we racen naar Alkmaar. Daar aangekomen word ik om half acht pas geholpen door mijn eigen huisarts die toevallig dienst heeft. Het wordt meteen duidelijk dat we doorgaan voor de volgende ronde, op de foto bij de EHBO. Het lijkt rustig als we aankomen, inchecken en krijg weer een prachtig polsbandje erbij, en wordt gefeliciteerd voor mijn prestatie door alle lieve zusters. Mijn huisarts zei al dat ie een goeie brief zou schrijven….misschien schiet het dan wat op… Niets is minder waar. Inmiddels komt de rest van de familie, want ja je wordt familie van elkaar als je zo lang moet wachten, van de huisartsenpost ook binnen. Dan is er tumult op de gang, er klinkt gebonk op muren, en politie komt binnen gerend. Er blijkt iemand te flippen. Even later roept iemand; reanimatie! Jeroen staat op dat moment buiten te bellen en hij ziet dat er iemand uit een taxi wordt getrokken en op een brancard wordt geslingerd en een ambulance zuster begint te reanimeren ik zie ze rijdend binnen komen, het lijkt wel een soap, ben ik in de serie Grey’s Anatomy beland? Nou dat gaat nog wel even duren hier…inmiddels kan ik niet meer zitten op de harde stoelen, gelukkig is er genoeg te kletsen en heb ik mijn stekker van mijn telefoon in het stopcontact gedaan, dat mag vast als je zo lang moet wachten, we maken koffie thee en water voor elkaar, inmiddels zijn er ook koekjes van een tante van me en haar zoontje lijkt wel een neefje van me te worden, hij heeft zijn voet ook omhoog dus dan krijg je vanzelf wel een band. Er is ook nog een neefje die last heeft van zijn blinde darm, er komt van hem nog een buurjongen binnen met zijn voet omhoog, goh wat een gezelligheid.

Dan komt er weer vaart in en mogen we een voor een met een lieve zuster mee, voor de foto, het lijkt wel op inchecken bij het parc ferme. Bij mij is het meteen duidelijk, hoor ik als ik nog op de bank zit vanuit het hokje van de zuster en inmiddels de vrouwelijke arts. Ik denk waar blijft die dokter Steamy nou? Ik mag met de vrouwlijke arts mee naar een ander hokje en klim weer op een bank, ze kijkt naar mijn voet en zegt; dat zie je zelfs aan de buitenkant dat het gebroken is. Dat wordt gipsen, inmiddels komt mijn eigen Steamy Jeroen erbij, hij maakt een foto voor op Facebook maar ik kan niet meer lachen. De arts verteld nog wat over marsfracturen in het leger, ja daar gaat het er ook Steamy aan toe denk ik. Voorlopig ben ik geen G.I. Jane meer en wordt het stilzitten….

De seizoensplanning wordt wat bijgesteld en ik kijk alweer uit naar mijn eerste training, iedereen die mij succes, gefeliciteerd en beterschap heeft gewenst heel erg bedankt, het was een fantastisch weekend een prachtige ervaring die ik voor geen zilver had willen missen!